Natuurlijk is alle ophef over Isaäc terecht. Volkomen terecht zelfs, laat dat duidelijk zijn. En laten we hopen dat die jongen weer snel uit de gevangenis is, in Wageningen kan blijven wonen en gewoon zijn leven kan vervolgen zoals elke Wageninger dat hoopt te doen.

Zijn meevaller is dat hij een groot netwerk heeft, wat weer tot veel publiciteit leidt, zodanig dat zelfs dat onze burgemeester en enkele Tweede Kamerleden zich voor hem gaan inzetten en gaan proberen om PvdA staatssecretaris Nebahat Albayrak te vermurwen een uitzondering te maken voor Isaäc.

Wat minder bekend is, is dat in ons asielzoekerscentrum nog een paar personen zitten, waar inwoners van Wageningen zich al jaren in alle anonimiteit voor inzetten. Neem nou bijvoorbeeld het geval van een alleenstaande vrouw die zeven jaar geleden met een dochtertje van zes in Nederland aankomt.

Ze groeit op in een Joods gezin in Azerbeidzjan tot ze verliefd wordt op een Afghaan en met hem naar zijn land vertrekt. Bij aankomst moet ze haar paspoort inleveren (vrouwen hebben geen paspoort in Afghanistan), ze bekeert zich tot het Islamitische geloof, wat een breuk met haar ouders betekent, en ze krijgt een dochtertje.

Na een aantal gelukkige jaren wordt haar man vermoord en moet ze, volgens Afghaanse traditie, trouwen met de broer van haar echtgenoot.

Dat is het moment waarop ze besluit te vluchten. Via omzwervingen komt ze in 2002 in Nederland aan en wordt met haar, toen zesjarige, dochtertje opgeborgen in ons asielzoekerscentrum. Daar zit ze nu al zeven jaar op een kamertje ter grootte van uw slaapkamer. Ze mag van de overheid niet werken en niet studeren. Ze mag alleen wachten.

Uit een korte relatie wordt in 2004 een zoontje in het asielzoekerscentrum geboren. Haar dochtertje mag gelukkig wel naar school, heeft in Wageningen de hele basisschool doorlopen en gaat in september naar de middelbare school. De uiterst intelligente vrouw spreekt inmiddels vloeiend Nederlands, net als haar kinderen natuurlijk.

Toch moet ze het land uit. De IND vertrouwt haar verhaal niet. Maar niemand weet waar ze naar toe moet. Azerbeidzjan neemt na een bepaald aantal jaren geen burgers zonder geldig paspoort meer terug, Israel wil haar niet om dezelfde reden, het Rode Kruis heeft vier jaar gezocht naar haar ouders en een alleenstaande vrouw met twee kinderen stuur je niet terug naar Afghanistan. Dat laatste begrijpt zelfs staatssecretaris Albayrak.

We hebben Albayrak een brief gestuurd, met behulp van onze burgemeester en dezelfde Tweede Kamerleden die nu Isaäc steunen. We hebben een beroep gedaan op schrijnendheid en op haar discretionele bevoegdheid (= bevoegdheid van Albayrak om eigenhandig een uitzondering te maken), maar we krijgen, ondanks alle hulp, nul op het rekest. Het geval is niet schrijnend genoeg.
Schande!

Wat nu? Wie het weet mag het zeggen. Binnenkort wordt ze naar het uitzetcentrum in Ter Apel gebracht. Dan heeft ze de keus: kinderen meenemen of hier achterlaten. De kinderen mogen tot hun 18e hier blijven en krijgen dan hetzelfde probleem als Isaäc. Neemt ze de kinderen mee naar Ter Apel dan worden die samen met hun moeder opgesloten. Tot na een paar maanden blijkt dat ze zonder papieren niet uitzetbaar zijn. Dan worden ze alsnog vrijgelaten en zijn ze illegaal in Nederland, zonder recht op wat dan ook.
Schande!

We zijn absoluut geen aanhanger van Pim Fortuyn. Maar zijn idee destijds, om in één keer alle 26.000 asielzoekers in Nederland generaal pardon te geven en daarna iedereen binnen een maand duidelijkheid te verschaffen over wel of niet blijven, was uitstekend. We zijn al helemaal geen fan van Rita Verdonk, maar zij verbleekt bij de halsstarrige houding die Albayrak nu aan de dag legt en daarmee passeert zij Fortuyn en Verdonk ter rechterzijde.
Schande!

Inmiddels hebben we voorzorgsmaatregelen genomen.
We hebben op een zolder een geheime kamer gemaakt met halverwege de trap een geheime ingang. Daar staat nu een mooie kast voor. Niemand ziet die ingang. Daar achter zit dan binnenkort een vrouw met twee kinderen. Het wordt blijkbaar weer tijd voor onderduikers.
Schande!

Bron: Stad Wageningen, 5 augustus, Yvonne en Rien Bor

Deze pagina is het laatst bijgewerkt op: 2009-08-05