Via een Arnhemse cel ging het naar het detentiecentrum in Zeist. Één uur bezoek per week mag hij daar ontvangen. Één uur! Voor een jongen die het sociaal leven had waar een normaal mens horendol van zou worden. School, voetbal, vrijwilligerswerk, jongerenraad, vrienden. Wie je ook spreekt in buurtcentrum Pomhorst, waar honderden mensen een protestbijeenkomst bijwoonden, iedereen roemt zijn sociale inborst.

Verbijstering in extremis, dat is het overheersende gevoel bij de achterblijvers. Niemand wist dat de boel niet geregeld was. Dat vader Opoku, al in de vorige eeuw officieel Nederlander, de komst van zijn toen 8-jarige zoon niet had ´geformaliseerd´. Dat is ambtenarentaal en in die wereld zijn regels nu eenmaal regels. Dus dreigen we een jongen die in het Nederlands droomt, studeert en leeft terug te sturen naar Ghana. Het land waar hij als 8-jarige jongen op het vliegtuig stapte en waar hij niets en niemand meer heeft, laat staan dat hij de taal spreekt.

Zijn vader heeft Isaac donderdag nog aan de telefoon gehad. Hij zei dat het goed met hem ging. "Maar ik kon hem niet zien", zegt zijn vader, "dus weet ik niet hoe het echt met hem gaat."

Enoch Kawelegake, zelf geboren in Congo, is net als Isaac sportcoach. "We werkten hier vaak samen op zondag", wijst hij naar het voetbalveld. "Dan moesten we op de kinderen letten. Toen ik het hoorde kon ik het niet geloven. De avond ervoor fietsten we nog samen naar het huis van een vriend. Ik heb zelf vier jaar in asielszoekerscentrum de Leemkuil gezeten. Veel mensen die ik ken zijn teruggestuurd. Zelf krijg ik over twee weken mijn paspoort."

Rik Vegter is een vriend van zijn voetbalclub SKV. "Ik zag hem vaak, we bleven ook bij elkaar slapen. Niemand kan zo goed ingeburgerd zijn als hij. Hij lustte zelfs stamppot. Ik wist niet dat dit kon gebeuren en het leek of hij het ook niet wist. Isaac had niks te verbergen."

Op 16 juli wordt in een rechtszaak om zijn vrijlating gevraagd.

Bron: de Gelderlander, 10 juli

Deze pagina is het laatst bijgewerkt op: 2009-07-10