Onderstaande tekst droeg theoloog, schrijver en lijstduwer van de SP Huub Oosterhuis zaterdag 4 november voor tijdens een demonstratie in Den Haag:

"Ik ga mij richten tot de minister-president: u debatteert graag over de toekomst van Nederland, maar die 26.000 plus nog eens 12.000 - die horen niet bij de toekomst van Nederland? Voor u niet, voor ons wel. U wilt geen generaal pardon, u wilt gewoon deze daad van menselijkheid niet stellen, lijkt het. Mevrouw Verdonk zou er niet mee kunnen leven. En mevrouw Verdonk is erg belangrijk in de VVD, en u wil koste wat het kost een coalitie met de VVD. En dus wordt een ànder, humaan asielbeleid geofferd aan die coalitie. U toonde zich verontwaardigd over het dreigende einde van het tv-spelletje Lingo. Maar niet over die schàndelijke 48-uurs-procedure en die onleefbare detentiecentra. U schrijft een boek vol brieven aan godweet wie, maar niet aan een overlevende van de Schipholbrand.

Onmenselijk
Ik kan me geen enkele humane, redelijke partijpolitieke overweging voorstellen op grond waarvan dit onmenselijke beleid is te verdedigen. Onmenselijk is het, volgens de beginselen van uw partij, als mensen zo worden vernederd, getergd, opgejaagd en tot wanhoop gedreven.

Uw beleid verloochent de kernwoorden van de joods-christelijke traditie over solidariteit met vreemdelingen over mededogen, over genade-voor-recht. Die woorden hebben gedurende vele eeuwen onze beschaving beïnvloed en ons geweten gevormd - en ze zijn door het CDA uitdrukkelijk als haar grondslag erkend. Waarom legt u die woorden het zwijgen op? U wekt de indruk ze niet meer aan de orde zijn. Maar u wilt wel een debat over waarden en normen, over fatsoen. Talloze mensen, ook leden van uw eigen partij, hebben u gevraagd of het niet anders kan. Maar u legt uw andersdenkende partijgenoten het zwijgen op. En u gaat tot nu tot iedere confrontatie over deze brandende kwesties uit de weg - tot nu toe.

Meld u bij Andries Knevel, bij Paul en Witteman of bij Lijst Nul om hierover met een van ons van gedachten te wisselen. Laat ik het maar zo vriendelijk mogelijk voorstellen. Het zou wel eens een heftig woedend debat kunnen worden, het heftigste sinds tijden!

Tweede Wereldoorlog
U hebt de Tweede Wereldoorlog, 40-45, met jodenvervolging en al, niet meegemaakt. Dank God op uw blote knieën - die oorlog gaat een leven mee. Wat je gezien hebt, heb je gezien. Het is een groot taboe, om het huidige asielbeleid en zijn methoden en gevolgen te vergelijken met de jodendeportatie in de jaren 40-45. Het zou eens waar blijken te zijn dat er iets te vergelijken valt. Nog onlangs werd Tineke Huizinga van de ChristenUnie neergesabeld door mevrouw Rita Verdonk, omdat ze de gelijkenis had gezien.

Het vergelijkbare is niet het einddoel, de massale vernietiging. Het vergelijkbare is de manier waarop weerloze mensen worden behandeld. Dat lijkt wèl op elkaar: zo voelt het, de nietsontziende hardheid, zelfs kinderen worden niet ontzien. En zo heb ik het gezien op 20 juni 1943, in de Amsterdamse Rivierenbuurt. En dan dat beroep op ´regel is regel´ díe mentaliteit: bevel is bevel: dat is ook vergelijkbaar met toen. En dat de uitvoering van deze politiek bijvoorkeur wordt overgelaten aan mensen met die mentaliteit - ik ken ook IND-medewerkers die wat hen opgedragen werd, niet met hun geweten konden rijmen en die ontslag hebben genomen. Dat was in de jaren 40-45 moeilijker dan nu. Dat is een groot verschil. Maar vergelijkbaar met de deportatiepraktijk van toen is het effect op honderden onschuldige weerloze mensen - al was het er maar één - en dat effect is pijn en vernedering, vertwijfeling en wanhoop, tot de dood er op volgt.
Wij zouden, minister-president Jan Peter Balkenende - en mevrouw Rita Verdonk - of hoe jullie allemaal ook heten - wij zouden toch moeten inzien dat dit schaamteloze asielbeleid niet kàn, dat het op een denkfout berust, dat minstens - dat het onze beste tradities verloochend. Hé Jan Peter Balkenende, CDA-top, VVD-top geef antwoord alsjeblieft - dat is beschaving, dat je antwoord geeft."

Huub Oosterhuis
´s-Gravenhage
4 november 2006

Bron: Spits, 8 november