De situatie zoals beschreven in het artikel ´In een krappe caravan´ , Zaterdags Bijvoegsel, 7 oktober) van Janneke Donkerlo en Sheila Kamerman is niet alleen waar, maar nog veel erger. Werkzaam in een GGZ-instelling als sociaal psychiatrisch verpleegkundige heb ik dagelijks te maken met de gevolgen van ons vreemdelingenbeleid en allerlei uitvoeringspraktijken.

Vorige week was het weer raak: ´s morgens om 5 uur wordt met geweld de deur ingetrapt van een Iraans gezin in een AZC door een gemaskerde met pistolen bewapende groep ME´ers, aldus het relaas van verschillende van mijn cliënten. Ga weg riepen die politiemannen dreigend tegen de verschrikt wakker geworden buren. Even later werd het gezin geboeid afgevoerd zonder meeneming van spulletjes en zonder te weten waarheen.

Het zoontje van een van mijn cliënten slaapt nu helemaal niet meer. Hij speelde soms met het dochtertje uit het genoemde gezin. Zij zal nu vermoord worden, is zijn vaste overtuiging. De ouders zijn in wanhoop, anderen murw geslagen. Het is net Iran hier wordt rondgefluisterd.

Ik heb meer voorbeelden van kinderen die niet durven slapen, niet op de gang naar de wc durven, in bed plassen, nachtmerries hebben, ernstig depressief zijn. Kinderen van ouders die in doodsnood verkeren.

Geachte politici: u dient u te schamen en acuut in actie te komen tegen onmenselijkheden. Zelfs als u vandaag nog kiest voor een generaal pardon zal de geestelijke schade voor zowel volwassenen als kinderen vaak jaren van herstel vragen, als herstel nog mogelijk is.

Mede namens mijn cliënten, die te bang zijn om een weerwoord te geven,

Godelieve van Zijl Capelle aan den IJssel

Bron: NRC, 14 oktober